به منظور مقایسه آزمون های تراوش پتاسیم و هدایت الکتریکی برای ارزیابی بنیه بذر یونجه، بذر چهار رقم یونجه همدانی، یزدی، مائوپا و قره یونجه به مدت صفر، 2، 3 و 4 روز در شرایط پیری زودرس با حرارت 41 درجه سانتیگراد و رطوبت نسبی 100% ، قرار گرفتند. سپس درصد جوانه زنی بذور و طول گیاهچه در آزمون استاندارد جوانه زنی اندازه گیری گردید. آنگاه مقدار هدایت الکتریکی و پتاسیم بعد از قرار دادن یک گرم از بذر هر یک از ارقام در تیمارهای مختلف پیری بعد از 60، 90 و 120 دقیقه قرارگرفتن در 50 میلی لیتر آب مقطر اندازه گیری و با نتایج حاصل از درصد جوانه زنی و طول گیاهچه مقایسه شد. نتایج آزمایش نشان داد که هر یک از تیمارهای پیری مورد استفاده در این آزمون می تواند برای تشخیص تفاوت ها در بنیه بذر ارقام مختلف یونجه به کار رود. همچنین آزمون تراوش پتاسیم به خوبی آزمون هدایت الکتریکی در زمان های آبگیری مورد آزمایش می تواند برای رتبه بندی بنیه بذر یونجه استفاده شود. بر اساس نتایج 60 دقیقه آبگیری بذر برای انجام آزمون های فوق کفایت می کند. در صورتی که نتایج این آزمایش با نتایج آزمایشات مزرعه مطابقت داشته باشد دو آزمون هدایت الکتریکی و تراوش پتاسیم بعد از 60 دقیقه خیساندن بذر، سریع ترین روش برای ارزیابی قوه نامیه و بنیه بذر یونجه خواهند بود.

چکیده مبسوط مقدمه: بذر محصولات کشاورزی از لحظه برداشت تا زمان انتقال به انبار بطور دایم در معرض نیروهای ضربه ای ماشین ها قرار می گیرد. طراحی و عملکرد نامناسب ماشین های مورد استفاده در هر یک از این مراحل می تواند باعث آسیب مکانیکی بذرها شود. آسیب های مکانیکی ناشی از سقوط آزاد بر بذر محصولات کشاورزی که در مراحل مختلف برداشت، حمل و نقل و سایر فرایندها رخ می دهد، باعث کاهش کیفیت آنها و افزایش ضایعات بذری می شود. این مطالعه با هدف ارزیابی میزان صدمات مکانیکی وارده به بذر نخود در اثر ضربه ناشی از سقوط آزاد انجام شد.  مواد و روش ها: آزمایش به صورت فاکتوریل در قالب طرح کاملاً تصادفی در سه تکرار انجام شد. فاکتورها شامل ارتفاع سقوط بذر (3، 6، 9 و 12 متر)، جنس سطح برخورد (سیمان، چوب، فلز (آهن) و بذر با بذر) و رطوبت بذر (10، 15، 20 و 25 درصد) بودند. صفات مورد بررسی یا میزان صدمات وارده به بذرها که شامل اندازه گیری زوال بذر به روش پیری زودرس (کاهش درصد جوانه زنی در آزمون پیری زودرس) و اندازه گیری میزان هدایت الکتریکی بودند.  یافته ها: نتایج تجزیه واریانس نشان داد که هر سه فاکتور (ارتفاع سقوط، جنس سطح برخورد و رطوبت بذر) تأثیر معنی داری را در سطح احتمال یک درصد بر کاهش درصد جوانه زنی در آزمون پیری زودرس و تغییرات هدایت الکتریکی بذر نخود داشتند. در آزمون پیری زودرس، بیشترین صدمه دیدگی بذرها در سطح برخورد فلز (96/41 درصد کاهش درصد جوانه زنی) و کمترین آن در سطح برخورد بذر با بذر (71/29 درصد) رخ داده بود. همچنین بیشترین میزان هدایت الکتریکی مربوط به حالت سقوط بذرها روی فلز (09/36 میکروزیمنس بر سانتی متر بر گرم) و کمترین آن مربوط به برخورد بذر با بذر بود (68/21 میکروزیمنس بر سانتی متر بر گرم). با افزایش ارتفاع سقوط بذرها از 3 به 12 متر، میزان کاهش جوانه زنی و هدایت الکتریکی بذرها به ترتیب از 74/27 به 08/48 درصد و از 72/18 به 47/40 میکروزیمنس بر سانتی متر بر گرم افزایش یافته بود. افزایش رطوبت بذرهای نخود از 10 به 25 درصد، باعث کاهش میزان صدمات بذرها به صورت تغییر هدایت الکتریکی (از 40/38 به 18/21 میکروزیمنس بر سانتی متر بر گرم)، اما افزایش صدمات به صورت کاهش درصد جوانه زنی در آزمون پیری زودرس (از 22/29 به 88/42 درصد) شده بود. نتیجه گیری: نتایج این تحقیق نشان داد که جابه جایی بذرهای نخود و سقوط آزاد ناشی از آن تأثیر قابل توجهی بر میزان صدمات نهانی آنها از جمله کاهش درصد جوانه زنی و تغییرات هدایت الکتریکی داشت. بنابراین، در طول فراوری و حمل و نقل بذرها، باید ارتفاع سقوط را تا حد ممکن کاهش یابد و از برخورد بذرها با سطوح سخت جلوگیری شود. جنبه های نوآوری: آزمون های زوال بذر به روش پیری زودرس و هدایت الکتریکی می توانند به عنوان معیارهایی مناسبی برای سنجش آسیب های مکانیکی بذر نخود مورد استفاده قرار گیرند.  در طراحی ماشین های باید سعی شود سطوحی که با بذرها در تماس هستند و به آنها ضربه می زنند از جنس مواد نرم انتخاب شوند تا اثر مخرب افزایش ارتفاع سقوط بذرها را کاهش داد. باید در طول فراوری و حمل و نقل، میزان رطوبت در حد بهینه حدود 15 درصد باشد.

به منظور بررسی اثر اندازه بذر و منطقه تولید بر بنیه بذر بادام زمینی از آزمون هدایت الکتریکی و تراوش پتاسیم استفاده شد. این تحقیق در سال های 1389 تا 1391 در سه مزرعه بادام زمینی در شهرستان آستانه اشرفیه و آزمایشگاه زراعت دانشگاه آزاد اسلامی واحد رشت انجام شد. آزمایش به صورت فاکتوریل در قالب طرح پایه بلوک های کامل تصادفی در سه تکرار اجرا گردید. عامل اول مزرعه تولید بذر در سه منطقه (نقره ده و امشل و بندر کیاشهر) و عامل دوم نیز اندازه بذر در سه سطح ]بزرگ (بذرهای بیشتر از 1 گرم)، متوسط (بذرهای بین 0.8 گرم و 1 گرم) و کوچک (بذرهای کمتر از 0.8 گرم)[ بودند. نتایج نشان داد که اثر منطقه تولید، اندازه بذر و اثر متقابل آنها بر هدایت الکتریکی محلول مواد خارج شده از بذرها معنی دار بود. کمترین هدایت الکتریکی در بذرهای درشت تولید شده در امشل بدست آمد که حاکی از بنیه بالای بذرهای بزرگ تولید شده در منطقه امشل نسبت به سایر تیمارها بود. اثر اندازه بذر بر مقدار خروج پتاسیم نیز معنی دار بود که بذرهای بزرگ کمترین خروج پتاسیم از بذر بادام زمینی را نشان دادند و به تبع آن دارای بالاترین قدرت گیاهچه بودند. آزمون جوانه زنی استاندارد نیز اثبات کرد که بذرهای درشت تولید شده در منطقه امشل بیشترین قدرت گیاهچه را داشتند. تحلیل شبکه عصبی مصنوعی، مقدار کلسیم موجود در خاک را بسیار اثر گذار بر بنیه بذر بادام زمینی نشان داد. همچنین نتیجه دیگر این تحلیل مشخص نمود که اهمیت متغیرهای تاثیرگذار بر چگونگی طبقه بندی آزمودنی ها توسط شبکه به ترتیب هدایت الکتریکی بادام زمینی، منطقه تولید بذر، اندازه بذر و تراوش پتاسیم می باشند.

تغییرات خصوصیات آب حفره ای خاکها تاثیر قابل توجهی در رفتار خاکها دارد. این تاثیر، تابعی از تغییرات خصوصیات آب حفره ای و ویژگیهای کانی شناسی خاک میباشد. اینچنین تغییراتی معمولا در مخزن سدها و یا در برخی از پروژه های ژئوتکنیکی و ژئوتکنیک زیست محیطی رخ میدهد. قابلیت هدایت الکتریکی (EC)، یک روش ساده جهت رفتار سنجی تغییرات آب حفره ای خاکها میباشد. این مقاله به ارزیابی اثر اندرکنش خاک و آب حفره ای در قابلیت هدایت الکتریکی بخش رسی خاک می پردازد. با انجام یکسری آزمایشات فیزیکی- شیمیایی، سعی شده است تا تاثیر عواملی همچون pH خاک، نوعی کانی رسی موجود در خاک، نسبت آب به خاک، و تاثیر کاتیونها و آنیونها در تغییرات قابلیت هدایت الکتریکی خاک مورد ارزیابی قرار گیرد. نتایج پژوهش حاضر نشان میدهد که برای خاکهای دارای CEC نسبتا پایین، نوع آنیونهای موجود در آب حفره ای، نقش قابل توجهی را در تغییرات EC خاک ایفا میکنند. در حالیکه نوع کاتیونها تاثیر قابل توجهی در تغییرات EC خاک نداشته است. اگر چه برای اینچنین خاکهایی، خصوصیات آب حفره ای خصوصا قابلیت حلالیت نمکهای موجود در خاک، تاثیر بیشتری در مقایسه با CEC خاک خواهد داشت. همچنین، نتایج تحقیق حاضر نشان میدهد که حضور نمکهای خنثی در آب حفره ای خاک، سبب کاهش pH خاک شده که بنوبه خود باعث افزایش قابلیت هدایت الکتریکی نمونه خاک می گردد.

از روشهای اندازه گیری در محل هدایت الکتریکی خاک، می توان به روش تماس مستقیم الکترود ها با خاک (روش ونر) اشاره کرد. روش تماس مستقیم، هدایت الکتریکی ظاهری خاک را به عواملی نظیر رطوبت، درصد رس و فشردگی خاک مرتبط می داند. این تحقیق اثر شکل الکترود (میله ای و صفحه ای) و نوع جریان الکتریکی (مستقیم و متناوب) را در دقت اندازه گیری هدایت الکتریکی، جهت طراحی دستگاه تهیه نقشه هدایت الکتریکی خاک، مورد بررسی قرار داده است. بدین منظور یک نمونه اولیه از دستگاه اندازه گیری هدایت الکتریکی به روش تماس مستقیم ساخته شد. دستگاه به کمک یک طرح آزمایشی کاملا تصادفی با آرایش فاکتوریل با سه متغیر اصلی میزان شوری خاک (پنج سطح)، نوع الکترود (دو سطح) و جریان الکتریکی (دو سطح) ارزیابی شد. این آزمایش در خاک چهار منطقه مختلف اطراف شهر مشهد با میزان شوری و درصد رس متفاوت تکرار گردید. نتایج با مقادیر EC اندازه گیری شده به روش عصاره یک به یک، توسط نرم افزار SPSS 17 مقایسه و تحلیل شد و تاثیر معنی دار نوع الکترود و جریان الکتریکی مشاهده گردید. ضریب همبستگی تغییرات هدایت الکتریکی اندازه گیری شده به روش تماس مستقیم با هدایت الکتریکی آزمایشگاهی در تیمار های مختلف و خاک های مختلف بین 0.94 تا 0.99 بدست آمد. بر اساس نتایج این تحقیق، استفاده از الکترود صفحه ای و جریان متناوب به منظور طراحی دستگاه تهیه نقشه هدایت الکتریکی مزرعه توصیه می شود.

سابقه و هدف: امروزه جهان بحران سالمندی جمعیت را پیش رو دارد، دمانس را میتوان از جمله مهمترین بیماریهای دوران سالمندی دانست. تحقیقات سایکوفیزیولوژیک در زمینه دمانس میتواند توجه ما را به یافته هایی عینی تر جلب نماید. در مطالعات قبلی سطح هدایت پوستی در بیماران مبتلا به اسکیزوفرنیا تغیراتی داشته است با توجه به وجود زمینه مشترک نرودژنراتیو دربیماری دمانس و اسکیزوفرنیا این تغییرات در مبتلایان به دمانس نیز مطرح می باشد که مطالعات محدودی در این زمینه انجام شده است. هدف از این مطالعه مقایسه سطح پایه هدایت پوستی بین مبتلایان به دمانس و سالمندانی است که دمانس ندارند. مواد و روش بررسی: مطالعه به روش مورد شاهدی انجام شد. در مرکز نگهداری سالمندان پس از معاینه و استفاده از ابزار 34 CDR سالمند مبتلا به دمانس انتخاب شدند و 34 سالمند غیر مبتلا به دمانس نیز در گروه کنترل قرار گرفتند با استفاده از کانال سنجش هدایت الکتریکی پوستی دستگاه بیوفیدبک سطح پایه هدایت پوستی آنها اندازه گیری شد و میانگین دو گروه بوسیله آزمون T با هم مقایسه شدند. یافته ها: افراد دو گروه از نظر خصوصیات فردی مشابه بودند سطح هدایت الکتریکی پوستی در گروه دمانس 0.251±0.260 میکروزیمنس و در گروه فاقد دمانس 0.425± 0.600میکروزیمنس محاسبه شد و با (0.001>p) معنادارمی باشد. نتیجه گیری: سطح پایه هدایت الکتریکی پوستی در مبتلایان به دمانس کمتر است. بررسی SCL در انواع دمانس می تواند زوایای بیشتری از عملکرد مغزرا در آینده به ما نشان دهد.

ارزیابی خواص مکانیکی و الکتریکی محصولات کشاورزی نقش مهمی در طراحی تجهیزات و بهینه کردن عملیات پس از برداشت دارند. در میان محصولات کشاورزی، گوجه فرنگی و فرآورده های آن یکی از مهم ترین تولیدات صنایع تبدیلی در جهان می باشد و روز به روز بر اهمیت اقتصادی آن افزوده می شود. با توجه به اهمیت کیفیت و مصارف گوناگون گوجه فرنگی پس از برداشت، ارزیابی خواص مکانیکی شامل نیرو و تغییر شکل گسیختگی و کار انجام گرفته برای ایجاد گسیختگی دو رقم گوجه فرنگی (پتوارلی سی اچ و نیوتن) تحت آزمون نفوذ بر اساس هدایت الکتریکی مورد مطالعه قرار گرفت. خواص نام برده شده در سه سطح زمانی 1، 3 و 5 روز پس از برداشت اندازه گیری شدند. خواص مکانیکی مورد ارزیابی در هر دو رقم با افزایش زمان نگه داری در طی آزمون نفوذ کاهش یافت. تاثیر متقابل رقم و زمان بر روی همه پارامتر های مکانیکی بجز تغییر شکل گسیختگی ارقام مورد بررسی در سطح 1% معنی دار شد. هدایت الکتریکی هر دو رقم با افزایش زمان نگهداری کاهش یافت. روابط معنی داری در سطح 1% میان هدایت الکتریکی و خواص مکانیکی بجز تغییر شکل شکست رقم پتو ارلی سی اچ یافت شد. در میان پارامتر های مکانیکی نیروهای گسیختگی و کار گسیختگی هر دو رقم با هدایت الکتریکی همبستگی داشتند.

دوده هادی باعث افزایش قابل ملاحظه هدایت الکتریکی آمیزه های پلیمری می شود. نتایج این مقاله نشان می دهد که روند افزایش هدایت الکتریکی آمیزه های پلیمری با افزایش درصد دوده غیر خطی است. وقتی دوده مصرفی کم باشد، هدایت الکتریکی تفاوت چندانی با هدایت الکتریکی پلیمر خالص اولیه ندارد، یعنی فقط وقتی درصد دوده از مقدار حدی (آستانه تجمع) بالاتر باشد، دوده تاثیر قابل ملاحظه ای بر روی بهبود و افزایش هدایت الکتریکی پلیمر دارد. همچنین نتایج نشان می دهند که استفاده از دوده با ساختار بالاتر و نیز مواد یونی باعث می شود که آستانه هدایت در درصدها کمتری از دوده مشاهده شود. افزایش دمای فرآیندی و متعاقب آن کاهش ویسکوزیته آمیزه نیز به دلیل تشکیل آسان تر شبکه های هادی باعث کاهش مقدار آستانه تجمع می شود. همچنین نتایج نشان می دهند که تاثیر افزایش دمای محیط آزمایش بر روی میزان هدایت الکتریکی به دمای شیشه ای شدن پلیمر بستگی دارد. با افزایش دمای آزمون، هدایت الکتریکی کاهش و در نزدیکی دمای شیشه ای شدن، هدایت الکتریکی افزایش می یابد.

در این تحقیق و مقاله مواد کربنی با تخلیه قوس با پارامترهای مختلف تخلیه سنتز شدند مورد بررسی و تحلیل قرار گرفتند. این مواد از گلبول های دوده با ساختار کربن نامنظم تشکیل شده اند، همچنین قطعات گرافن نیز در مواد وجود دارد. با این وجود، هدایت الکتریکی مواد کربنی سنتز شده اساساً با تأثیر مقاومت تماس ظاهر شده به دلیل کربن آمورف که قطعات گرافن را می پوشاند تعیین می شود. رسانایی الکتریکی بسته به شرایط سنتز دارای مقادیری در محدوده 3-10 تا 5. 3 زیمنس بر متر است. برای مواد سنتز شده حاوی صفحات گرافن با اندازه های بزرگتر از بیشتر گلبول های دوده، هدایت الکتریکی با نسبت محتوای صفحات گرافن و گلبول های دوده تعیین می شود. این ماده دارای رسانایی الکتریکی 33 زینمس بر متر است.